Page 82

(۷۷) درین زمان که قوۀ قومی شاعری مداحی بود و شعرا باین وسیله روز گاری بسر میبردند، و اصلاح حقیقی طرز شاعری بهمین شیوه وابسته بود که این داغ از چهره شعرا برطرف شود ، شیخ این فریضه را بگشتن نفس و در یا ادا ساخت با آنکه شیخ همواره تنگدست و مفلس الحال میبود و مردم او را ترغیب میکردند که قصائد مدحیه بنویس تا خوشگذرانی جواب میداد که گردن آزادگان بکسی خم شدن نمیخواهد . گویند سعد یا بچه بطال مانده سختی مبر که وجه کفافت معین است پيچند اگر مدیح کنی کامران شوی صاحبی که ما اندار و تغابن است بی زر میسرت نشود کام دوستان چون کام دوستان بچی کام دشمن است آری شل کرگس مردار خوره هند سیمرغ را که قاف قناعت نشیمن است از من نیاید اینکه بدهقان و کدخدا حاجت برم که فعل کدا با خرسن است معنی مدح در عرب این بود که یا شخص در قبیله قابل مدح کاری میکرد یوه شخص شاعر از کسی منت داری میداشت مدحیه می نگاشت کسی را بانعام و صله دخلی نمیداشت . زهیر بن ابی سلمی که بدر بار هرم بن سنان داخل شد و سلام داد، هرم حکم فرمود که زهیر هر زمانیکه بدر با ز آید و حصه دوم شعر العجم صفحه از رشید ۶۳۰۰ ۶۴ عد