Page 392

(٣٨٥) سلمان حافظ آنکه زبر و و مژه تیر و کمانی دارد شاهد آن نیست که مو و میانی دارد چشمها کرده سیاه قصد جهانی دارد بنده طلعت آن باشم که آنی دارد ازین مسابقه و مقابله کا قوه روابط کلام و برجسته گی مضمون را بخوبی حس کرده باشید و دلیلا اشعار حضرت خواجه را با ان نیز از همین نقطه نظر باید دید. آن شمع سر گرفته دگر چهره بر فروخت وین پیر سالخورده جوانی سر گرفت آن عشوه داد عشق که مفتی ز ره برفت وان لطف کرد دوست که دشمن خند گرفت زنهار ز ا عبارت شیرین دلفریب گوئی که پسته تو سخن در شکر گرفت من ایستاده تا کنمشن جان فدا چو شمع او خود گذر بمن چو نسیم سحر نکرد ما هی مرغ دوش نخفت از فغان من وانشوخ دیده بین که سر از خواب بر نکرد بالا بلند عشوه گر سر و ناز من کوتاه کرد قصه دور و دراز من در پیش خرم و خندان قدح باده بدست و ندر آینه صد گونه تماشا میکرد گفتم این جام جهان بین بتو کی داد حکیم گفت آنروز که این گنبد مینا میکرد زلفین سیه خم بخم اندر زده باز بخت من شوریده بهم بر زده باز