Page 372

( ۹۷) عمدتا بان تو به نگارد مهارت کلی در عیب پوشی پایه ست این هنه است که اگر شخصی را عیبی که خود دارند محسوب به بیند به جهت و شدت تامه او را ملامت و تحقیر میکند حضرت خواجه این راز را باین پیرایه فاش می سازند که ۰ ح باده با محتسب شهر ننویش ها رگز که خورد باده می و سنگ بجام اندازد واعظان و ملایان علامه ریاکار با کثرار بنظر می آیند و اکثریا گروه صوفیان مذهب پر سدت نیز از اثر این بلا عایتی نمی نمایند هم برین مضمون حضرت خواجه میفرمایند . ح می خور که شیخ و حافظ و قاضی ومحتسب چون نیک بنگری همه تزویر میکنند صوفیان جمله حریفند و نظر باز ولی زان میان حافظ سو دازده بد نام فتاد هرگاه اعمال و اخلاق علما را به نظر غور بیبنم ظاهر امیداشیم که از عقیدت و نیازمندی که عوام باریشان است مغرور و متکبر میشوند و این شیوه را بخدا پسند تر میشمارند و انرا بلباس تقدس و تجرید از علایق بحساب می بارند چنانچه اگر کسی را بد گویائی کند نهی بالمعروف محسوب میدارند یا در بارداری سلاطین و حکام را بضروریتی اجرای اوامر شرعی منظرات عُه وم جلوه میدهند.