Page 333

(۳۲۸) دو یار زیرک و از باده کهن دومنی فراغتی و کتابی و گوشه چمنی من این مقام بدنیا و آخرت ندهم اگرچه در پی ام افتند خلق انجمنی بی‌گمان که شان و شوکت و جاه و جلال و دبدبه و طنطنه دنیا دار می‌افکار شانرا بخود مائل میسازد، ولی اینست که از نه دل شان این صدا می‌آید، که تاکی ؟ و این نیرنگی تا کجا ؟ پس حیات بی‌حاصل را بطومار این طلسم باطل حیات بی‌حاصل را نباید پیچید. بس کن تکبر و ناز که دیده است روزگاری چین قبای قیصر و طرف کلاه کی حاصل کار گه کون و مکان اینهمه نیست باده پیش آر که اسباب جهان اینهمه نیست بیش از خرده خاک حال دل شوکت این که از جمشید و کیخسرو بهزار باداستاداری گره بباد مزن گرچه بر مراد وزد که این سخن بتمثل باد با سلیمان گفت و این مسلک انقدر پسندیدۀ حضرت خواجه بود که بوریای فقر را از مسند جمشید عالی و خوشتر میدید و بشخص خود در این خیال مستر بوده میخواستند کافه ازین جهان ستی محظوظ و مستفید گردند، چنانچه ذاتا از مناظر قدرت یعنی بهار و سبزه و آب روان و چمن و مرغزار بهره‌ها می بردند و میدانستند که برای آنک