Page 334

(۳۲۱) ازین عالم عیش و خوشی بهره میرسد بدین سبب جهانی را فلسفهٔ عیش و نوش تسلیم میدهند، و در یونان تعلیم اپیکورس هم همین بود، از آنجا که طبعاً شخص فاسقی بوده بیان و تعلیمش نیز صورت فلسفیانه داشت و حضرت خواجه که فطرتناً شاهر و از حقایق آگاهی داشتند کیفیت و ذیقهٔ عیش و خوشی را بجلی بر نگاشتند لا دنیا و ما فیها را بمسیر جوی مسرت در نظر آورده ند وفن شاعری را برتبه کمال بخشیدند، ه عیش است ساقیا قدح پر شراب کن دور فلک درنگے ندارد شتاب کن نوش دہ که ایام غم نخواهد ماند چنان نماند و چنین نیز هم نخواهد ماند بے غم بسربر در جهان بکر نی ارزد می بفر ونوش تو با که بن بخر نمی ارزد شکوه تاج سلطانی که بیم جان درو باشد کلاه دلکش است اما بدردسرار زد غم دنیا دنی چه خوری باده بخور حیف باشد دل دانا که مشوش باشد خوشتر زفکر می باموجه خوارباران جوان خضمرست که انجام نخواهد شد از موسم بهار حظوظی شوند نفس باد صبا مشکفشان خواهد شد عالم پیردگر با ره جوان خواهد شد