Page 236

(۲۳۱) ای صبا دی که فلانی بچمن می چمد هیچ یاد من گمگشته ز بندا نی کرد از کجا آمدی ای باد که دیوانه شدم بوی گل نیست که می یابم این بوی کسیست دل من دور برفتست نگوئید زانم باز جوئید بهمین جا که در کوی کسیست مشتبه میشودم قبله ز رویت چکنم گر از ابروی تو بستم بدو محراب افتاد رخ جمله را نمو د و سر زلف تو مین زین ذوق مست و بخیرم کین بچه بود ساکنان سرکوی تو نباشند بهوش مکان زمینی است که یکجا همه مجنون خیزد خشم کار را در بین تا ارج کا فرق مسلما ناکسی در بده کاند رشه راه افتد ببازی سوی من آمد بشوخی دل زمن بستان بد و گفتم چه خواهی کرد گفتا کار می آید محاوره عمومی بکار می آید است ، کار می آید، مخصوص کلام امیر خسرو است که از غیر او تا حال بنظر نیا مده . حسن تو عالمی بخواهد سوخت هم در آغاز میتوان دانست نرخ کر دی به بوسه جانی بنده بخرید و رایگان است از بهر آنکه لاف جمال تو میزنند صد بار لاله برد میں پاسبان داغ و ما جان فدای خنجر تسلیم کرده ایم خواهی بخش و خواه بکش پای را نیست ساقی بیار می که چنان خون عشوقین کز سوز این کباب بهمه خانه بو گرفت ه راه افتادن یعنی هجوم زنان