Page 234

(۲۳۹) روز مره آنها بدست آید خواندن و فهمیدن آن دشوار مینماید و این یک نقص بزرگ شاعریست، بلاشبهه در شاعری و تصنیفات عمومی بسی خیالات و مضامینی ادا کرد میشود که در مکالمات مخلوط نمیتواند شد ازین جهت که برای آنها وضع نمودن الفاظ علمی ضرورت می افتد و لی هیچ حاجت ندارد که بیشتر از ضرورت در هر موقع بهمین زبان مصنوعی سخن گفته شود علی الخصوص زبان غزل پسندیده و مقبول تر خواهد بود که به مایه کرات یومیه عمومیه مستعمل شود. چرا که بیان معاشقه عاشق و معشوقه بزبان مصنوعی علمی هیچ دخلی ندارد و آن ماجرا را نزاکت و کیفیت دیگر یست از قدما فرخی و از متوسطین شیخ سعدی و امیر خسرو مخصوصاً خیالی داشتند که مذاکرات عمومیه یومیه را مزید وسعت بدهند چنانچه روانی و شستگی و صفائی که در کلام سعدی و خسرو می یابیم بزرگتر مدار حسن کلام شانها از ان می بینیم. غزلیات امیر خسرو زباناً آمالیش بیان یافته که گویا دو انسانی با هم نشسته بکلی بی تکلفاً با یکدیگر سخن میگویند و هم در ان عبارات جاه بجاهئی نیگان محاو رات