Page 201

(١٩٣) ای زنسب گشته سر آسریر وز پسری همچو پدر بی نظیر گر چه غبار رهت از کار توام سرمه چشم است غبار قوام تا تو ندانی که درین گفتگوے از پی ملک است مرا گفتگوی گر چه توانم زتو این پایه برد از تو ستانم به که خواهم سپرد شکر که شد زنده در ایام تو من ز تو و نام من از نام تو باش بکامم که بکام توام زنده و نازنده بنام توام خوابمت از جان که پناهی مرا ورتو بخواهی و نخواهی مرا جز به تمنای تو سودام نیست بهتر ازین هیچ تمنا م نیست گرچه که سلطان جهانم بملک تاج ده و تخت ستانم بملک لیک چو دورم ز تو ای نیکبخت بی خوشم از تاج و نینا دم زتخت بخت من ار پا بر افلاک سود با تو جو یکدم ننشینم چه سود ازین الفاظ خار گذار خاطر پسر متاثر شده تغیر لهجه میکند و از روی اخلاص فرزندیگی مینویسد. من که گلی رسته باغ توام پرتو از نور چراغ توام گر همه بر ماه رسد افسرم هم به ته پای تو باشد سرم