Page 202

(۱۹۷) زا بروی خودکر تو اشارت بچین من سر خاقان فگنم بر زمین تاج زمن سرز تو افراختن عاج ز تو تخت زمین ساختن ور به ملاقات رهی راک تست افسر من خدمتی پای تست غیرت مرا آن محل آن شکوه کز سر خود سایه فشانم بکوه پدر که برای دیدن پسر رفت، دران وقت پسر بر تخت شاهی تمکین داشت پدر را دیده بے اختیار از تخت فرو شده بسوی او شتافت پدر او را در بغل گرفت و از جوش محبت مدّتے از هم نمیخواسنتد جدا شوند اخرالامر پسر پدر را برده بر تخت نشاند . گرم فرو جست زتخت بلند کرده آغوش تن ارجمند داشت بآغوش خودش تا بدیر سیر نشد چون شود از عمر سیر با خودشان فرش و رنگ برز تخت کیان باز کیانرا سپرد گاه زدیده به نثارش گرفت گاه دوباره بکنارش گرفت گاه نظر بر رخ زیباش کرد گاه دل از مهر شکیباش کرد بوسه ترانه اندازه ز غایت گذشت حد نوازش ز عنایت گذشت