Page 200

(195) ازان بود که این قصه را حضرت امیر حتی الوسع بمضامین رنگین بخوبی آراسته از زبان پدر مینویسد. ؎ گر بمگهر تاج ستان قوام عیب مکن گو بهر کان توام در هوس تاج ترا در سرست من گهرم تاج مراد رخورست چون سرم از تخت سرافراز گشت تاج تو بر تارک من باز گشت تخت جهان بهر تو برپای کرد لیک بران تخت مرا جای کرد ملک بمیراث نیابد کسی تا نزند تیغ دو دستی بسی از تو اگر نام پدر روشن است خطبه حبه بین که بنام من است هر دو جوانیم من و بخت من با دو جوان پنجه بهم در مزن گرچه برویت نگشم در ستیز از پی تعظیم تو شمشیر تیز لیک تو دانی که چو کین آورم شیر فلک را بز مین آورم جز تو کسی گر دهم از ین درزی سرزنش تیغ منش سر زدی لیک توئی چون به پی این بگیری من ندهم گر تو توانی بگیر و جواب این را که پدرش می نویسد بغور باید د یـد که حرف بحرف از نشاء محبت پدرانه سرشار هست . ؎