Page 124

(۱۱۹) اول شب که باظهار بجهلا این سوز و گداز پرداخت و خسرو و شرف جهان مرد استخوانه آن را بلندتر کردند و بر وحشی هندی خاتمه یافت . ه بوسه زلب جان بخش بده یا بستان کاین متاعیست که بخشند و بها نیز کنند امشب کمی بوقت نمیخواند این خروس عشاق را نگین دگر از کنار و بوس تا نشنوی زمسجد ادینه بانگ صبح یا از در سرا اتابک غریو کوس لابے اجتے بچشم خروس ابلهی بود بر داشتن بگفتن بیهوده خروس مرا راحت از زندگی دوش بود که ماه رویم در اغوش بود ند انستم از غایت لطف و حُسن که سیم و سمن یا بر و دوش بود بدیدار و گفتار جان پرورش سراپای من دیده و گوش بود مؤذن غلط گفت بانگ نماز مگر همچو من مست مدهوش بود سر مست بتی لطیف و ساده در دست گرفته جام باده در مجلس بزم باده نوشان بسته کمر و قبا کشاده لعلش چو عقیق گوهر اگین زلفش چو کمند تاب داده بنشسته زمین بحضرت وی گردونش سجده بند یفتاده دل و جانم بود مشغول نظر در چپ و راست تا ندانند حریفانکه تو منظور منی