Page 167

شمارة ٩ مجلد پنجم هر ذره اگر خوش است و اگر محزون است سرگشته خورشید و شوخی بیجون است ٤٤ هر روز دلم در غم تو زار تر است وازمن دل بيرحم تو بيزار تر است بگذاشتي غمت نگذاشت مرا حقا که غمت از تو وفا دار است ٤٥ باری که به عشق از صفت بیرون است در خانه در آمد که دل توچون است او دامن خود کشان و دل مي كفتش دامن برکش که خانه ام پر خون است ٤٦ ای روی تو از لطافت آئینه روح خواهم که قدمها بخيالت بمسوح در دیده کشم وليك تير مژه ام ترسم که کند پای خیالت مجروح ٤٧ از فقر بانواع سخن ها گفتند در بيخبرى گوهر معنی سفتند واقف جو نگشتندز اسرار جهان اول رقمی زدند و آخر خفتند ٤٨ از آب حیات دوست بیمار نماند از گلین وصل دوست يك خار نماند گویند دريچه ايست از دل سوی دل جای دریچه که دیوار نماند ٤٩ خاموش مرا ز گفت و گفتار تو کرد بي كار مرا حلاوت کار تو کرد بگر بختم از دام تو در خانه دل دلم دام شد ومرا گرفتار تو کرد ٥٠ گرباد گري مي سازم ولاغ نينهم بخدا به مهر کس بر دل داغ لیکن چو بره شود کسی را خورشید در پيش نهد بجاي خورشید چراغ ٥١ آن طاق که نیست جفتش اندر افاق با بنده بیکدخت جفت و طاقي بوثاق پس گفت مرا که طاق خواهی یاجفت گفتم بتو جفت و ازهمه عالم طاق ٥٢ معشوقه چو آفتاب تابان گردد عاشق به مثال ذره گردان گردد چون باد بهار عشق جنبان گردد هر شاخ که خشك نيست رقصان گردد ٥٣ من بنده آن عقل اكرة مجنون شد اندر جان اوزد دل گرد پرخون شد الله كه همي رشك برد آب حیات ز اشکی که زچشم عاشقان بیرون شد ٥٤ مه را طربى بروي او مي ماند چيزي بتن فرشته خوبي ماند ي د كجا تا به كجايد كه بود جان بنده او بدو خودانا و مي ماند ٥٥ چون بت رخ توست بت پرستی خوش تر چون باده زجام توست مستي خوش تر در هستی عشق نوجنان نیست شدم كان نيستي از هزار هستي خوش تر ٥٦ رفتم بر گور که گویم زاندر میتافت زگورار تش بیجون كزار در خاك ندا کردم خا کا زنهار آن یار وفادار مرا نیکو دار ٥٧ آمد آمد انکه او نرفت هر گز خالی نبود از آب ازن جوهر گز او معدن مشک و ما همه بوی ویم از مشک جدا تو دیده بو هر گز ٥٨ آمد بر من دوش نگاری سرتیز شیرین سخنی شکر لبی شور انگیز با روی جو افتاب بیدارم کرد این که چو آفتاب ديدي بر خيز ٥٩ بنمای به من رخ تو ای شمع طراز تا ناز کنم نه روزه گیرم نه نماز تا با تو بودم مجاز من جمله نیاز چون بي تو بودم نماز من جمله مجاز ٦٠ اندر سر هوس عشق تو دارم همه روز در عشق تو مست و بیقرارم همه روز می مستان را خمار يك روزه بود من آن مستم که در خمارم همه روز