Page 166

(۲) شماره (۳۴) جلد اول جریده حقیقت کابل شنبه (۲۱) سنبله ۱۲ اورا قسمیکه یگانه آمال و آرزوی دشمنان است ، بکند اجرا این مسئله برای یک حکومت مقتدر با سلطه مانند حکومت حاضره افغانستان ثانی! بلکه برای یک جمعیت اسلامیت پرست مطلق افغان نغزی بار سهل است و آسان! لکن چون حکومت ما بتمام معنی حادث محفوظ از شر طالبی و آسودگی عموم ملت افغانست، در مخصوصا برای این ملت جاهل مستضعف گروه است همیشه لخت تعب و رنجور بدون از رفاه و بهبود ملت حکومت کار و خدمتی نمیکند، و گاهی آرزو ندارد که ملتش پریشان و برباد شود چنانچه با دوام هم که در همین موضوع بغاوت سمت جنوبی روزی کا با ورثا ایانت آشنا و ملت دوست وطن خواه ما بزبان حقیقت نخونین میفرمودند که مرکز آرزو ندارم که باین یک عضو ملت خود ، که بر تحری دشمنان سلام از جهالت خودشان امروز با حکومت خود مقابله داند نقصانی عائد شود جرا یک مقلا میت در اعضای حسیه جامعه با داری اگر جدانخواسته هم پریشان شمر باشد البته که دولت بر معالجه مرش متوجہ و قتی که مجال از امتناع این مرار متجاوز دید این بنوا خود ما فاح کردیم اینک نظر با هم ر است شکل پر در سرشان جنگل معلوم میداریم : سے ظاهر پرستہنا و ہو بدارن با دائما همواره در شہر ہا و جود داشته بها دکوته با دشته از تواسجود سر اکراین علی العموم عار بوده زشت زنان جامه جهالت و غباوت انرا کله با صغر و مجنون بسته با نادانی و خیره شدا لرت و عصا بوده و سیماه حتی جعلی و نادانی مردما نا ده کرد جنگان با طلاقه مشین و سعت گوشه دار کلمات حویثی تحریف آمیز ، که هزاران در مور و جهالت و ادعاء مقدمانه حتی مولنا روح قدس سره میفرماید است ل در مروه و سر فر را احمق کند بی عقل ترابی نور و شریق کند. هرگز قارئین گرام باندیشد گداشته باشد که از فلان گود باند فلان شگل یک عالم فاضل ویکہ شخص مقام کامل ظهور کرده است، بلکه همیشه فنه جویہا ۔ بغاوت ہا۔ وقت نگیریهای سرکشی ہا جاهلی ما از همین طوائف جنگل نشین باد یه گرد دید و شنیده میشود. ازینجا ست که علامه صفی الدین مصنف کنز که علماء افغانستار بصفت اکیا میگویند اکفرد علم مانتی در در ماه کلمات تقطاخونه میفرماید که والْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَعَزَّ الْعِلْمَ فِي الْأَوْصَيَا يعنى ستایش دنیایش مرفدا را که عزت و داده است علم را در سر طوطین این باب از طوله امکلات درین مور د سطر و سمت میں انزمین تجمله با خباله و شبهه ممرمون است معلوم و مفهوم میگردد که عمامه شم که کراکر مهمو امصار مرجع جا و ملجا ہر اشخاص عالم نما و فضلای جنگلها د کو تها بند و باشرف ترانده بعد ازین تمهید سرش ما ناظر گرام خود میدها و افکار خود شا را نسبت با آدو نفر علم سو جنگل نشین محکم ولولہ عمد و ملا عمر ار شید که برعنه با غبا و سرکرده طاغیا و مسلو میریک شر بنگار میباشند قائد کرد و میتوانند. این بود خطاسردار مانگلین ، اکنون بخوشنیدیم که عنان شغب جفت جا نخواد قت آن ہنگامہ جو ما رو داده چند کلماتی را بر آئبنانیکه تو می ساخت أى بدبختان بی نغوش ! وای جاهلان مخرور بکرو این قدامی نیست که شما برا میں ترقی دین اسلام و ترویج دیع تا زار الانعام انتيما بحال مجامعونا مین میلا وزیر بطه نداشته اید. بلکه ما اسی تم میدانی کا محرابلی یک حت ہے و سلسلہ علم است از ہنگامہ خوانی تو این بی جهت بیشتر در مرصه ما اعظم سرا با ابعاد قیام وزریا اما همان دشمنان اسلام همینه کوشاند که افغان فرصتی را مینه کند و این ملت و اقوام در یز ند که باعث اخلال حالت سلام و پرستان و غر او ا هر بلاده میدانه ام با البته درین موقع معلوم کہ مخافانا در تر بهلاده قطعی قرار لکه بهتر د مانیز فیر بزنید ما منافع رمضانی ایشانرا اعداء حلا مست نود آیا این قطعه ملت مهم ما انقد ابعانشا نیست با که شمائی کہ امرود رعایا بخود را مجهول جہانی شاکر و امین با بی ساخته نه خدیجه ای که نما بات اسلامیت اثنا کار کرد بآواز نقاره و اندیشه حکومت اسلامی که همه وقت ز در گوش و هوش شما نخلن نغما را برگزیدند که حکومت افغانیر او کو شه سر داد بر خلاف شرعرا احمد رو نه باخه گانده و ا دارد. حالانکہ امروز در ہمہ اعداء تار عالم سلام و متادین میمان مبتلا الامام و حکومت حاز حاضرة آیا این از شقاوت و سفلمت دشمان نیست ، که آن با مواد بحق اعطاف جانودا که موقع صنایع این کلمات ہے خو اشیم میخواهند که شما شومیر سرا جنونی که حال مخاربعین مناسب سلطنه ذو الامترا خود میگو مید در ابتدا مظهر پست و قد محرف اخلاط بکامل حله اختلاعاتی دگر پوشانید برا ناو آن شیاطین شما دانندند که هوش بین اهل فرض زده بده بموجب کہ شامل شعیه گشته میشود. امی جا بله و او صاع بو و با دان شمانی که از ابتد ائیش تا الان تا ما بر خواه شاه به د بود و اعماد نمود در هر مجاهدت بهر حکومت مبوعه خولته جهد را دورور و در جج آورد هر اقوام وافر اد جبال خود بیش از پیش شهیدان انشرع خود کر