Page 201

مسائل هر روزه ۱۹۸ میبرد ظاهر می شود این اینست که او بصحت تمیز کرده نمے تواند که الفاظ ما چه تعبیر دارد. او فرضا بیرون دریچه بظاهر طرف آسمان می بیند و من میگویم آسمان، آسمان، و بر آن اشاره میکنم و سوی آن مینگرم وسعی میکنم که او هم آن سو ببیند. این طریقه ایست که معمولاً با شیرخوار اختیار میکنند. زیرا خیال مینمایند که او تعلق خواهد داد چیزهای را که می بیند با آنکه می شنود و این چنین بسته خواهد کرد بهم آن کلمه را و آن چیزیرا که مطلوب است این گویا خوب منطق است اما خلل در صغرا و کبرایش است. این مفروض شده است که بچه می بیند آنکه متکلم میکند. و این مفروضه معمولاً یک غلطی مدہش است بچه مثل من آسمان را از هر چیزیکه در سلسله رویتش میباید متمیز ساخته نمے تواند. اگر ابر ہا پیش نظر باشند آنها شامل میشوند. اگر دور در هوا طیران کرده باشند در توجهش این زیادتر جایگر میگردد نسبت به نیلگونی سماوی که من جلب نظرش را بر آن میخواهم - اگر در منظر یک درخت یا خانه باشد غالبا این ها از آسمان آشکار تر خواهند نمود چون روز دوم میپرسمش که آسمان کجاست؟ و او بدو دکش خانه مقابل انگشت نمائی میکند حیران میشوم زیرا اینقدر زحمت گرفته درسش داده بودم که آسمان از دیگر چیزها علیحده است. او لازماً غبی است - از نقطہ نظر استعداد بالغ که از کل عموم اشیاء یا خواص معین