Page 308

۳۰۳ در اصل «اعوذ» ماند « انصُرُ » است ضمه بر واو ثقیل بود بما قبل دادند « اعوذ » شد معلم - شما ابتدایه را میخوانید از «انصُرُ» چه خبر دارید ، مبتدی این چارده صیغه فعل مضارع بتضمین ها ضبط شد ، و اینک برای شما میخوانم :- یَنصُرُ یَنصُرانِ یَنصُرُونَ تَنصُرُ تَنصُرانِ یَنصُرنَ تَنصُرُ تَنصُرانِ تَنصُرُونَ تَنصُرِینَ تَنصُرانِ تَنصُرنَ اَنصُرُ نَنصُرُ بروزن یَفعُلُ یَفعُلانِ یَفعُلوُنَ تَفعُلُ تَفعُلانِ یَفعُلنَ تَفعُلُ تَفعُلانِ تَفعُلُونَ تَفعُلینَ تَفعُلانِ تَفعُلنَ اَفعُلُ نَفعُلُ این صیغه های ماضی و مضارع که تا حال معلم - حرف زاید و اصلی در علم صرف بچه قسم معلوم میکند ، مبتدی بر مقابل « ف ع ل » باشد انرا اصلی گویند چنانکه در ماده « کَتَبَ » و « نَصَرَ » که بر وزن «فَعَلَ » است هر سه حرف هر کدام اصلی است و زاید آنست که در میزان هم خود او بیاید چنانکه در «اَکرَمَ » بروزن «اَفعَلَ »