Page 212

۲۰۷ ۳ ۲ ۱ (۹۳) (۹۳) معلم : اول حسابها را زبانی بگو، مبتدی ، یک دو سه چهار... بیست و هشت بیست و نه بیست و ده ، معلم : بیست و ده نگو، بلکه اول شما نام دا که ها را یاد بگیرید، چنانکه یک ده را «ده» و دو ده ، را «بیست» و سه ده را سی، چهار ده، را چهل گویند ، یعنی چهار کوت ده روپیه گی را چهل گویند . و پنج کوت را «پنجاه» و شش کوت را شصت ، و هفت کوت را «هفتاد» و هشت کوت را «هشتاد» و نه کوت را «نود» و ده کوت را «یکصد» خوانند، حال بگو هفت تا «ده» را چه گویند، مبتدی ، هفتاد..... معلم ، شصت چند ده است، مبتدی ، شش ، پس برای حساب در نوشته علامه و نشان مقرر کرده اند چنانکه یک اینچنین « ۱ » و دو ، دو، و سه سه نیش دارد ، اینچنین ۳ و شش هم چون دو مینماید اگرچه سر دو از جانب راست ، و سرشش از جانب چپ است ا کثریتی بکثرته در میاب اینکه دو را در اصل ، فارسی نوشته بودند ، چون چالاک می شدند سر دال بگردن و او رسید ، اینچنین شد « ۲ » بعد از تیزی قلم این شکل مشهور را اختیار نمود ، و این خیال دو در در ٦ » درست نمی آید ، و « ۵ » چون برگ است شکل جداگانه بخود دارد ، اما هفت هشت دو کاسه مساوی بوده در هر کدام چون ۷ ، ۸ پاو روغن انداختند ، بر حال بودند ، وقتیکه در کاسه دوم پاو هشتم انداخت لنگر کرد و چپه شد و روغنهای آن ریخت ، پس این لفظ لنگر نشانی بگز در باب هشت بودن آنست ، باید که هرگز غلط نکنید ، و ۹ یک شکل ممتازی دارد که با هیچکدام مشابهت ندارد ، و ده چون یک ده است ، لہذا یک را نوشته بر جانب راست آن صفر نهند اینچنین «۱۰» و بیست چون دو ده است، دو را