Page 140

۱۳۵ از دوشی هر یک بر حد گو سر سر رس نه از چپ چپ چپ به . هر کدام شما که در دو نقطه بر دیگران سبقت نمود او گویا، پاس شد، عقب دیگران شده، از آنجا دیده بجز اینکه گوید من فهمیدم ،، چیزی نگوید، هرگاه گفت و شنیده شد او واپس داخل این نفری ناپاس شده گی میشود، اینک، هوش کنید، اسلم، اکرم، شلغم، شبنم، سرور، بلور، کشمش، کشته، کلچه، روپیه، تنگه، جلغوزه، فالوده، کوچه، گندم، ارزن، مردم، وردک، ختک، بلبل، گردن، حیدر، صفدر، شبدر، بندر، صندر، مسجد، سنجد، کنجد، مشهد، ابجد، گفتن، رفتن، عمل، منقل، سردار، صاحب، شلوار، نصوار، حلوا، احمدجان، زردآلو، شفتالو، دولت، انسان، اکبر، زرگر، مسگر، منتر، جنتر، خیمه، حیوان، حیران، شیطان، نمرود، جنگل، منگل، صندوق، صندوقچه، جنرال، کپطان، افتاد، شرمنده، دانسته، خندان، حال یک یک ازین الفاظ یا از الفاظ دیگر من میگویم، و شما هجا کنید تا انیکه همه شما چند کرت درین کار، پاس شوید، و چون حال قدری خوانده شدید، حال نام حروف را بقرار قدیم گرفتن، در کار نقص نمی آورد مگر از سبب عادت مزمان که با آن دارند از بهر اجرای کار بالفعل خوب است تا انیکه نامهای قدیم حروف بالکل متروک شوند، اسلم، مبتدی، الف، سین، میم لام، معلم، اگرچه همین حروف گفتید، مگر بیجائی استعمال کردید، باز بگو، اسلم مبتدي، الف، سین، لام، میم معلم بسیار خوب، جدا شو، اکرم، مبتدی، الف، کاف، ر، میم، معلم، ........ و سررشته در کل بالجمله همین است که در هجا داده شد.