Page 139

۱۳۴ شُدْ مُدْ بَسْ شُدْ رَوْ دَوْ پَسْ هُشْ کُنْ ازین امتحان در خواندن خود این سبقها هم گرفته خواهد شد، و من هم بهراد شما معاونت میکنم، که قوت خوانندگی شما بهمان بار اول حاصل میشود، اما چنانکه یکی از شما خوانده، و دیگران گوش کنند، تا معلوم شود که کدامی از شماها چابک صاف میخواند، جیدی ، حَى حَى مَن ..... در حصّهٔ اول کتاب که از « ا ی و » حرفی نمی شد، درینجا در الفاظ « حی و نی کی ای، واۓ » حرف است نه حرکتی، زیرا از زور حرکت سابق خود پیدا شده اند، که حرکت سابق مخالف طبع ایشانند پس « ا ی و » وقتیکه حرکات کلان نباشند البتّه یا خودشان متحرک میباشند چنانکه اوّل هر کلمه ام « ا و ی » در سه تا لفظ « ا دا و و و جائی » حرفند که خود متحرک اند اما دومی حرکات اند، و یا حرکت ما قبل مخالف طبع او میباشد چنانکه درین سبق در الفاظ « حى کی » « و رو » خوانده شد. و این سبق معنی بسته کار آمد نیم دارد، اینکه «خدا زنده است. من، او و او نیستیم، ای فرزند، شُدُ و مُدّ حالا بس شد، برو، بدو، از دو حرف پر سکون را بجای خود خوانده باش، چنانکه « سر»، سر بخوانی نه رس، که از چپه خواندن چُپ بودن و فکر کردن بهتر است دحال من یک یک لفظ را ازین سبق جدا کرده شما برای شما مینویسم، باید که بمجرد دیدن، آن را خوانده باشید، چون درین سبق کار ساکن یعنی بحرف را بیک حرکتی گرفتن، و بردیگری زدن، افتاده است حال هر لفظ را که ازین قسم برای شما مینویسم، باید که شما « دو » حرف آنرا بقرار سابق باهم بزنید، مگر اول را نیز بر گرفته، بر دوّم زده باشید، هرگاه معنی داد خوب، اکر بکسره یا پیش گرفته بر دوّم زده باشید و گانگاه کسره یا پیش آنرا نوشته هم نمیکنم تا از دار صحیح بخوانید اینک یک نیک را بخط جلی مینویسم، همه شما می بینید.