Page 141

١٣٦ (۴۳) کہ چہ سبق ۱۵ (۴۴) شاہ جان حال شاد باد عرض (۴۳) معلم بکاف را کسرہ بگو، مبتدی (ک) معلم (چ) را باسم بکرد؟ مبتدی (چ) معلم، اینچنین (کاف وچ) ضرور بہمراہ (دہ) و(نک) نوشتہ و این ہر دو ا ہمچنین آواز گفتہ نامش، چنانچہ درین گپ پرسانہ گفتہ میشود، کہ او چہ گفت، و حال از روی کتاب چند کرت بخوانید تا بخود دیدن خواندہ باشید، و این دو کاغذ ہا و کتاب نہایت بسیاری اند، مبتدی، کہ، چہ، کہ، چہ، کہ بود، چہ داد، کہ دید، چہ چوب شیر بود . (۴۴) معلم، درینجا لفظ اول چون آوردن موقوف بعد از الف است و آن را در اول کتاب دانستہ اید، حال باسم بآسانی خواندہ میتوانید، آواز موقوف بیاد شما داد، مگر مدعای اصلی درینجا آوردن موقوف است، بعد ہر لغت خود، پس حرف اول ہر لفظ را بقرار (حق، ہی، با ہم ردہ، وحرف سوم را موقوف بعد از آن آورد باشید، وحال بسر شما میخوانم زیر شما....... و معنی این سبق را چنین گمان میکند کہ صاحب کتاب عریضہ کردہ میگوید، ای باد شاہ حال و جان شما شاد باد عرض عرض احوالی خود کردن فرض است، تحت و بخت محکم باشد، پیر شدم، او خورد من زد گشتہ، آب و نان ملک، مال ضبط شدہ مرا با اسپ و خون ہستی نوازشہای دیگر ہم عنایت فرما، اگرچہ با سیر شہید این کتاب نرسید