Page 50

( ٤٣ ) برای که مک بر سرپرنہیں نیر زد که خونی چکد برزمین حکایت شنیدم که جمشید فرخ سرشت بسر چشمه بر سنگی نوشت برین چشمه چون ما بسی دم زدند برفتند تا چشم برهم زدند گرفتیم عالم بمردی و زور ولیکن نبردیم با خود بگور چو بر دشمنی باشدت دست رس مرنجانش کو را همین غصه بس عدو زنده و کشته بهر تست باز خون اوکشته در گرنت حکایت شنیدم که دارای فرخ تبار ز شکر جدا ماند روز شکار دوان امدش گله بانی به پیش بدل گفت دارای فرخنده کیش که در چشت اینکه از جنگست ز دور دشن بدوزم بتیری برآور دچو پان بدل خروش که دشمن نیم در هلاکم مکوش