Page 213

(٢٠٦) مکن خواجه بر خویشتن کار سخت که بدخوی باشد نکو سار بخت گرفتم که سیم و زرت چیز نیست چو سعدی بباغ خشت نیز نیست شنیدم که فرزانه حق پرست گریبان گرفتنش یکی در نشست ازان تیره دل مرد صافی درون قفا خورد و سر بر نکرد از سکون یکی گفتش آخر نه مردی تو نیز تحمل دریغت ازین بی تمیز شنید این سخن مرد پاکیزه خوی بدو گفت ازین نوع دیگر مگوی در پست ناداکی سپاس مرد که با شیر جنگی بپالند نبرد ز هوشیار عاقل بنزهد که دست زند در گریبان نادان پست یکی پای صحرا نشینی گزید بخشی که زهرش دندان مجید شب از درد بیچاره خوابش نبرد بخیل اندور ش دختری بود خرد