Page 67

= ٦٢ = بودند به بیغمی و شادی مرغابی به بیشه آشیا نداشت در ساحل نهر آب جاری میزیست و نبودیش غم هیچ میرفتی و مینمودی عشرت يك شب که غنوده بود بیغم ماتم چه ؟ مصیبت عظیمی او دید که آمده است انسان در دام حیل وحوش و انعام او را بگرفته و بجا قور افروخته آتش ، و کبابش از دهشت این منام مدهش پرواز نمود و بر هوا شد از جای و مقام خود سفر کرد در هیچ مکان و هیچ مأوا فریاد همی کشید و گریان ای طایر و وحش و چارپایان يك شير بزرگ پر مهابه بشنید چو های و هوی او را این شور و فغان و ناله ات چیست بط گفت : که ای تو شاه حیوان انسان تو مگو ، بلای مدهش یا بد چو مرا کشد پزد زود غافل که بشر بود فسادی ! در زیر درختی خوش مکا نداشت بر سبزه و گل بعیش کاری : در آب و بخشکه باخم و پیچ : خسبیدی و کردی خواب راحت در خواب بدید روز ماتم انسان بمنامش داده بیمی ! در جنگل شان فریح و شادان آورده و او نشسته خود کام سر کنده و پر ربوده یکسو کرده است و ربوده آب و تابش برخاست ز خواب و بس موحش با شور و فغان به ناله ها شد ذوق وطن از دلش بدر کرد آرام نمیگرفت یکجا از بهر خدا بیامد انسان : بگریز که خواهد آمد انسان در زیر درختی او فتاده بر جست بقهر و گفت آیا ؟ : انسان چه و خوف و بیمت از کیست؟ هستی و ولی ندیدی انسان افتا ده ز بهر ما به پیچش بریان کندم بر آتش و دود