Page 94

-( 63 )- بعد ازان پانقروف معاینه نموده او نیز در مهندس علایم حیات را مشاهده کرد . بنابر اشارت ژه ده ئون هار بر بیرون برامد . در اطراف بجستجوی آب افتاد . بقدر صد قدم به آنطرف اگرچه يك ناله آبی یافت ولی ظرفی که در ان آب بردارد نیافت . لهذا دستمال خود را در آب فرو برده و هر دو کف خود را کاسه ساخته دستمالرا دران نهاد . و بدویدن خود را در پیش رفقا رسانید . همین آب دستمال کفایت کرد . لبهای مهندس را تر کردند . از دهن مهندس يك نفس درازی برآمد . ژه ده ئون گفت : — بشارت ! زنده شد . ناب ازین سخنها امید پیدا کرد . مهندس را برهنه کردند . چونکه میترسیدند که مبادا در وجودش از اثر خوردن بسنگهای ساحل زخم دار نشده باشد. اما در هیچ طرف وجود مهندس از زخم و یا خراشیدگی هیچ اثری نبود . حالا ئیکه موجها مهندس را بساحل انداخته ، ساحل هم همه گی سنگلاخ . پس لازم بود که در یکجای آن اثر زخم میبود . قضا زده ها به این حیران ماندند که بی هیچگونه زخم چسان از میان سنگستان ساحل تابه انجا آمده باشد ؟ البته که این را بجز خود سیروس دیگر کسی واضح بیان نمیتواند . حالا اصل کار این است که مهندس را به صحت و عافیت رجوع دهند . پانقروف از ناب پرسید که : — آیا توافندی خود را مرده پنداشته بودی ؟ ناب — بلی ، اگر توپ شما را پیدا کرده درینجا نمی آورده من افندی خود را دفن کرده خود را نیز بر قبرش میکشتم . بعد ازان ناب به اینصورت حکایت خود را بیان نمود : ناب بعد از انکه از شمینه ها برآمد ، از همان راههائیکه هر روز میگذشت بجهت شمال روانه شده است . اگرچه امیدش بر زنده گی افندیش نبود ، ولی میخواست که جسد افندی خود را یافته بدست خود دفن نماید . بقدر سی کیلو متر پیش رفته است ولی هيچ يك اثر و نقش قد می نیافته ،