Page 182

-(147)- مینمود ولی هیچ اثر تعفنی دران دیده نمیشد ژه ده ئون گفت : — عزیزم سیروس ، این جا خیلی پنهان و ناقابل پیدا كردن يك جائیست . ولی قابل سكنائیست . پانقروف — چرا قابل سكنائیست ؟ ژه ده ئون — زیر اهم بسیار تاريك ، وهم يكقدری تنگ است . پانقروف — آیا اگر یكقدری كوشش كنیم آنرا بزرگتر نخواهیم توانست ؟ و یكچند سوراخی برای روشنی كشاده نخواهیم توانست ؟ مهندس — ما براه خود دوام بكنیم . بلكه در پایانها جاهای موافقتر پیدا كنیم . هاربر — چنان تخمین میكنم كه هنوز از بلندی دیوار سنگلاخ از سه حصه يك حصه آنرا قطع كرده باشیم . سیروس — بلی ثلث راه را پیموده ایم . زیرا از دهنه مجر ا تا حال صد قدم آمده ایم كه هنوز در صد قدم پایاتر . . . درین اثناناب پرسید كه : — توپ كجاست ؟ درون مغاره را پالیدند . سگ موجود نبود . پانقروف — بلكه سگ پیشتر رفته باشد . سیروس — هله بسگ خود را برسانیم . مهاجران پنجاه قدم دیگر فرو آمدند . درین اثنا از پیش بعضی صداهای عجیبی شنیدند . هاربر گفت : — اینصدا كه شنیده میشود صدای تو پيست . پانقروف — راستیت ، هم به بسیار قهر عوعوه میكند . مهندس — تیرهای پیکان آهنین ما بدست ماست به احتیاط پیش شویم . مهاجران برای امداد سگ خودشان چابكی نمودند . سگ رفته رفته عوعوه