Page 111

- ( ٨٠ ) - سوخت جمع آمدند . مهندس ، و مخبر در انجا بودند پانقروف شکار خود را بردوش داشته بی آنكه يك کلمه سخن بگوید بيك حيرت و الهانه مسرورانه گاه بسوی آتش و گاه بسوی مهندس مینگریست . ژه ده ئون به پا نقروف گفت : - چسان دوستم ! آیا خوب آتش نیست ؟ این شکاریکه آورده اید آیا به این آتش بخوبی پخته نمیشود ؟ پاتقروف - از برای خدا بگوئید ، که درداد ؟ ژه ده ئون - آفتاب ! بواقعیکه جواب ژه ده ئون صحیح بود . آتش شانرا آفتاب در داده بود . پا نقروف زیاده تر بحیرت افتاده هیچ نگفت : هار پر از مهندس پرسیدکه : - آیا در نزد شما پر توسوزیعنی ذره بین موجود بود ؟ مهندس - نی اولادم ! پرتو سوز موجود نبود لکن پرتو سوز ساختیم . مهندس اینرا گفته و پرتوسوزیکه ساخته بود و آتش را به آن افروخته بود نشان داد . این پرتو سوزی که مهندس ساخته بود از آئینه های روی ساعت خودش و ساعت ژه ده ئون مركب شده بود که مهندس هر دو شیشه ساعت را کشید ، طرف محدب یعنی برآمده آنها را بسوی بیرون آورده طرف مقعر یعنی طرف چقور آنها را همدیگر برابر آورده ، و درون آنرا از آب پر کرده ، و کنارهای آنرا پاکتیره چسبناك درختان جنگل با هم چسبانیده ، وخس و خاشاك بسيار باريك وخشك را باضيای محراق پرتو سوز در داده این آتش را بوجود آورده است . پا نقروف بعد از انکه این آله را تماشا کرد بكمال حيرت بسوی مهندس نظر کرد و از فرحت و مسرت بی اندازه که به اوروی داده هیچ چیزی نگفته تنها به ژه ده ئون