Page 169

( ١٦٠ ) طرف که گوش نهادم بغیر از خامشی و سکوت چیزی نشنیدم . درینعالم سکوت و خاموشی عمومی آوازیکه بگوش هوشم رسید ؛ همانا صدای جان افزای حیات بخشای قراءت سعادت آیت فرقان عظیم رب کریم بود که از سمت اطاق مقابل، احیاکنندهٔ دل هر مرده دل میگردید . آیا قاریٔ آن کیست ؟ مگر ذات عالی صفات حضرت والد بزرگوارم ( حضرت طرزیست ) که بر شمع جمال با کمال چون کوکب دری شاهد هویت وجود خود را پروانه سان قربان نموده ، و در طریق عبودیت معبود با عظمت قلب و سرور وح و جانرا آینه سان حیران داشته ، و بدین سبب مردمک عین عالمیان گشته . زهی سادت ! خهی هدایت ! والحاصل در انعالم تنهایی چون کسی بمصاحبت و مرافقتم دستگیری ننمودبرپا خواستم که بخوابم ، و دیدگانم را مجبورانه بپوشانم . که ناگهان از کتابخانهٔ معرفت آشیانه ام که در سمت رأس تخت خوابگاهم موضوع ، و از کتب نادرهٔ بدیعه مانند سینهٔ اهل عرفان بجواهر آبدار حکمت و معرفت مملو بود فریادی برآمد : «که ای غفلت پسند ناپسند چسان شد که اینسان دمساز دائمی ، و حبیبان معرفت طراز همد میت را سراسر فراموش کردی ، و امشب بخلاف عادت از چمنستان معرفت ثمرایشان بهره ور نگشتی ، و از بستان نظارهٔ ذی استفادهٔ ایشان کلهای حکمت نربودی .»