Page 170

( ١٦١ ) این آواز خوش نواز مضراب بیداری غفلتم گردید ، وسر رشته گم کرده محبتم بکف رسید پس بی تابانه ومشتاقانه چون عاشق گم کرده جانانه بر کرسی که در نزد آن معرفت خانه مو ضوع بود بنشستم ، واز هر گونه صحبت های حکیمانه ، وتأد يبات ادبيا نه شان مستفيد شدم . وبنابر خوش طبعثی احباب این محاوره را از لسان حال ایشان نگاشته گذاشتیم . «ما نباشیم ولیکن اثر ما خواهد بود » : حکمت اولا آغاز مجادله ومحاوره را ( حکمت ) و « تاریخ » با هم نهادند . حکمت - تاریخ را مخاطب نموده گفت : که ای تاریخ ! اگر ترا خیال رقابت ، وهم سرئی من در سر باشد باید که آنرا از سر بدراری . زیرا چیزیکه تو از ان بحث میکنی عبارتست از بعضی وقوعات وحوادثات مرده فرسوده هزار ساله که اگر هر قدر مطالعه وملاحظه شود اصلاحی وتغییری در آن راه نمییابد ؛ اگر چه موضوع بحثت احوال انسانها که اشرف آشییاست باشد ولی توتنها از حوادثات ، ووقوعات ، وحکایات