Page 16

(V) عاشقان بیتاب جان فشانرا به او تشبیه و ستایش میکنند، و من بیچاره را در مقام ذم و هجو تقبیح و نکوهش میورزند ! ازهار گلزار بوجود نازنین او افتخار ، و از دیدن من به تب لرزه آزار میانند ! مسکن و نشیمن او از هار طراوت نثار ، مأوا و مأمن من نیز کاهای کنار جویبار مقرر گردیده! گلهای عبیر آمیز روح انگیز گلشن او را بر سر و چشم خود جا داده از بادۀ خوشگوار روایح طیبه اش سرمست و بخود میسازند ! و من بدبخت بیچاره را اگر احیاناً در پای گلبن به بینند از بیم آزار ریشۀ شان به تیغ ستم باغبان پاره پاره مینماید! شمعهای محافل انس از برای دیدار با کمال او سر تا پا میسوزد، گلهای گلستان از برای استحصال بوسه شیرین او خود را بهزاران رنگ و بو جلوه میدهد. کرمک بیچاره در اثنای این حسب حال بود که بناگهان جمعیت زیادی از اطفال مکتب آزاد شده داخل مرغزار پر ازهار گردیدند ، و چون پروانه خوشرنگ شوخ و شنگ را دیدند از پی گرفتن آن دویدن آغازیدند . خدا میداند که در انحال در دل هريك از ایشان در خصوص بچنگ آوردن پروانه تا بچه درجه شوق و آرزو جا گرفته بود! پروانه وامانده، از برای رهانیدن جان نازنین، و تخلیص بدن سیمین خویش در اطراف گلستان بتکاپوی گریز بود. لیکن غافل از انکه : شوق ، و آرزو ، وجد و جهد چنان چیزیستکه طایر بلند پرواز معرفت و کمالرا بدام میآورد چه جای پروانه بیچاره !!! و الحاصل بر حال اسف اشتمال پروانه بزینت ظاهری مغرورانه هزار