Page image — the source of record
Machine transcription
۱۲۴
عطا کرد بر خلق انسان دو چیز
یکی خواب و بیداریش داد نیز
ولی خواب را و نشانی ز موت
که گفتند النوم اخ الموت
ز بیداریش داد هوش دگر
که از زندگی باشد او را اثر
مر او را پسندار بود موت حال
کند خواب بسیار باشد خجل
حیات دل ار باشدش مدعا
سبک خیزد از خواب سنگین بجا
بجنت نباشد شب و خواب هم
ز خواب است حاصل ترا صد الم
خدا وصل خود را به شبها نهاد
خوش آنکس که در بزم شب پا نهاد
و گر میکنی خویش مرگ دل
برو خواب شبها شوی مضمحل
ولیکن ز پاکان بود خواب مرگ
نفس چون بر آمد تو دریاب گرگ
ز پاکان همان خواب باشد شمار
ز مرگ حسد تا بروز شمار
چو آن جایگه خفتن و خوابست
به نیکان از ینره گذر خوابست
چو میعاد خواب اینچنین شد داز
ننازند از خواب خوش برگران
از انخواب هر کس که یاد آورد
ببیداری شب بجا دآورد
Roughly two thirds of characters agree with a modern printed edition of the same text. Much of the disagreement is editorial, not misreading. Treat the transcription as a finding aid and read the page image before quoting. How this was measured.