Page 95

ردیف الباء دیوان تا که دیدم روضه پرنور ان عالیجناب مرنفس سر از گریبانم برآرد آفتاب گرد گرد روضه اش سر در پیجی د میدم این چه بیداریست یارب یا که می بینم خواب چونکه حق فرمود او را رحمة للعالمین زان کند بر روی امت باب رحمت فتح باب روضه اش چون ریاض گلشن جنت بود تا کلیک میکند برآستان او تراب از لب جان پرور و دمهای کرمش هریس دل درون سینه ام از شوق نالد چون رباب بسکه پاس انتظار محشردارم بادر میشوم بیدار ز اواز صدای پای مور بسکه میگوییم بدرگاهش دعای د قبول و میدم چون موج بخو و میدوم هردوی مرقدر از سینه ام بوی کباب آید برون بسکه دل بر آتش عشقش ز حسرت شد کباب بسکه دارم اشتیاق بوسه در گاه او بر درش از دور همچون سایه بغلطم خراب تا که رخسار عرقناکش بچشم جلوه کرد گشت طرازی شیشه های اشک چشم من گلاب اشتیاق و ارزوی اشرف انبیا محمد مصطفی (ص) از بس پیش دیش بزم دیده بخواب همچون حباب آخر شد خانه ام بر آب از پر تو جمالش بیتاب و بیقرارم آری به پیش خورشید از نمیرود تاب هر شب ز هجر سایم چون شمع سر بپایش تا جلوه کرد حسنش بر دل برنگ مهتاب چون بر درش رسیدم آهسته تر سرودم مرد عای نایاب پیداست زود بشتاب سرگشته بهر مطلب بهر طرف چه گردی سوی مدینه بخوام بردار نعل شبتاب خاک مدینه کویا در تجلیات ما بود این نشته لب دل من زین چشم گشت سیراب دیشب بر آستانش میگفت بخت بیدار سرمست میرسد یار بکشای چشم از خواب چشم ز غنجه بر با حم کشتم از تواضع گفتا که سر معنی بشنو زباد دریاب هر جا که پا گذاری مانیم دستگیرت طرز ی بهر کجائی من با تو ام همرکاب