Page 90

در بادیۀ شوق اگر عجز براه است چون جاده بهر منزل فرسنگ برون آ گر سیر سبکتازی شوقت نه مد دست وا مانده شود از قدم لنگ برون آ چون ناله عشاق اگر راست گرا زین پرده بصد نغمه و آهنگ برون آ زین سنگدلان چون شرر آتش حسرت چشمک بحریفان زن و از سنگ برون آ از آئینه مطلب نایاب زحیرت چون طوطی منقصه پر رنگ برون آ طرزی بچمن چند چو گل جلوه فروشی چون غنچه ازین پیرهن تنگ برون آ من طبعه با غیر بهر باغ و چمن میکنی چرا گلگشت لاله زار و سمن میکنی چرا در چشم روشن من بیدل قدم گذا در سینۀ رقیب وطن میکنی چرا اغیار را چو غنچه در آغوش میکشی پیراهنم ز رشک کفن میکنی چرا با لعل چون عقیق چه خندی بسوی غیر خشم ز اشک همچو یمن میکنی چرا خود آشکار گشت که با غیر رفته خنجر نهان بسینۀ من میکنی چرا دامان غیر را زد و زلف عبیرسای لبریز نافهای ختن میکنی چرا طرزی ز اشتیاق تو مرد و تو از جفا در سینه رقیب وطن میکنی چرا غزل قصیدۀ در مدح آگاه دلان ایما فرموده اعتدال از بسکه دارد گلشن از لطف هوا غنچه تصویر را چون گل بود نشو و نما از دم باد صبا بوی گل آمد در مشام گوئیا بند قبای غنچه گل کرده وا نوعروس غنچه را هر شب سحر انگشت ازنجوم در چمن مشاطه باد صبا بندد حنا بسکه دارد در چمن باد بهاری آبرو بهر تعظیم پیامش سر نه سنجد در جا تا مگر عکس رخ گل روی بنماید در آب آب جون زانو زمی آید در چمن از هر کجا در هوای کوی گل مانند عشاق حزین صد انوا دارد بگلشن عندلیب بینوا