Page 89

میدویم دامن کشان بر موج مانند حباب دانه دلهای مشتاقان بزم حرص را آسیا با سست پایی نال کرد و درد او مکرد شادی و غم توام است در جا درین با تم سمر طرزی کر خواهی سلامت دور ازین سیلاب رو شور مستی کرده ام بس بر صدای اسیا زود از جا میبرد ناز دادای اسیا دور تر اندازی سیلاب جای اسیا گریه کن بر خنده دندان نمای اسیا ورنه ویران میشوی چون این بنای اسیا بیدلش بیدل زجلوه گاه پریزاد حن مست برون آ فسردگی شد هسنگ تا بخون خیالت خراش کوش حریفان توان شدن نپسند مبیده سر مژه‌ام شاخ گل کرشمه براست زپیچ و تاب حوادث شتاب کردن طاقت مدام حرص و هوا میطپد چو ماهی بسمل بروی ساغر می چون حباب شیشه بکف نه اگر بقصر مروت نمیتوان شد هما عنان خنک بقا دست هیچ چنگ فتاشد قدت خمیده چو بیدل نشسته از چه هرازی چو چشم خویش زمستی قدح بدست برون آ بجیب شیشه بزن دست تا بشکست برون آ چو ناله زن برسازی زطبع پست برون آ تو هم زباغ دل از خار کل بدست برون آ چو چین زلف بتان با کشا دو بست برون آ درین محیط بزن دست تا بشست برون آ بپیش ساقی بد مست می پرست برون آ بر آستان خرابی زن از شکست برون آ عدم سوار براه سراع هست برون آ زخانه که بنایش کذشت برون آ بر طبق بیدل که شیشه دکه باده کلرنگ برون آ کر حفظ مراتب بگذارد ببدل سنگ افسرده دلی کر نبود ابلة پا درنبض عشاق بپر پرده نوا باش چون شیشه یاقوت همه رنگ برون آ چون شیشه نازک ز دل سنگ برون آ بازیچه از تار رگ چنگ برون آ تپید ایم تا