Page 88

روزی بدری پاشا شرحی مطولی در باب اسیای خود بیان کرد که حضرت دل سرگشته شد این غزل را ساخته پیش شان خواندم خیلی خرسند شدند شلهم بهر نان سرگشته ام از بس بملک اسیا همچو گندم میخورم مشت سنگ اسیا بسکه در راه تلاش رزق چابک میدوم گرد الود است گویم مشو سنگ اسیا میرم از بس فرو در کام زق خلق را کرد گرد خویش کردم چون تفنگ اسیا بهر صید اهوی دلهای خلق کشته چشم میدود بر گرد گلستان پلنگ اسیا دانه دلهای مردم را برد مانند اب دوره دامان رقص شوخ و شنگ اسیا گرد خود از حرص گردد در تلاش اب و نان پیچ حسرت خورده تا در پای لنگ اسیا چونکه جیب ارزونیش پر شود دار د شتب از تهی دستی بود بر جا درنگ اسیا بار خود کشا سر س از سنگ جنگلهای او هست در اصلاح صیقل دانه جنگ اسیا گر نباشد اب نان از جا بردارد قدم دانه همیز نیست بهر پای لنگ اسیا زیر و در اسمان طرزی بپرس از براهم دانه ام افتاده ام در زیر سنگ اسیا از برادران بدری پاشا جمیع اموال خود را به بنای اسیائی مصروف کرده اثر سیلاب برد ا؟ غزل که پیش بدری پاشا خواندم شان مشق کردند هر که شد سرگشته از بهر بنای اسیا میشود چون دانه اخر گرد پای اسیا نقد هستم از خجالت خاک گشت و اب برد بسکه گرد خود دویدم در بهای اسیا خانه و دکان و مال و اعتبار و ابرو جمله را چون دانه میسازم فدای اسیا دانه را خورد اسیا و اب یا را اب برد بعد ازین من گرد خود گردم بجای اسیا اب پرخوردن سقوط اشتها می اورد سرد از سیلاب شد زان اشتهای اسیا نعره سیلاب در گوشم نوای ماتم است از مصیبت و نوحه پیچم برای اسیا بر صدای رود رعد از بس می سلاح زد چون سر مستان جانلغزم بپای اسیا