Page 76

جواب صائب تا فروبستیم از خواهش زبان خویش را چون گهر در آب تر کردیم نان خویش را در پیش هر گوشه از بس تیر آه انداختم زهر کردم عاقبت ابرو کمان خویش را صاف طبعم همچو آب از بسکه در بحر وجود آشکارا میکنم راز نهان خویش را سرمه سائی میکند امشب نفس در سینه ام بس ضعیف بسکه دزدیدم فغان خویش را سرکشی ز افتادگان عشق هرگز بر نخواست باز مین یکسان نمودیم آسمان خویش را سروها چون قدحرمان در خمیدن سر کشند کر بکش آورم سر و روان خویش را تا گردوخته پیکان خدنگ ناز او از وجود خود کشیدم استخوان خویش را عمر از سر رفته ام آید روان در جو آب کر شبی در برکشم سروروان خویش را پیش او از بسکه اظهار محبت کرده ام عاقبت هیمر کردم مهربان خویش را تا بگلشن اسکا دبل دگل دیده است طرزی آتش زد بر غیرت آشیان خویش را بر طبق بیدل کر برآند بر سر من آن ستمگر تیغ را چون نیام از ذوق گیرم زود در بر تیغ را بسکه دارد دل هوای نوک شمشیر کسی سایه بال هما دانیم بر سر تیغ را خون ما از بسکه خون کرم و فا افتاده است با دو صد دندان بمیرد همچو جو هر تیغ را بسکه زهر غم چشیدم کاه کشتن خون من ساخت زهر آلود هچون سبزه تر تیغ را عافیت خواهی ز بیداوای جان خود راگذر زاری بسمل کرچون ساخت لاغر تیغ را چشمش از ابرو جهانی را چو کان خون کشانید در کف دست باشد زخم دیگر تیغ را خون ناحق رخنه در فولاد و اهن میکند ریش دم گردیدم طرزی اخر تیغ را من طبعه ز اشک سرخ کنم پر ز لاله گلشن را زآه گرم کنم شعله از دل آهن را