Page 71

من بجای هر مژه تیر جفا صید کنم بس بود در دیده از تیر تو مرغابی مرا شد ادب سد رهم در نه مقام شکوه بود دانه دیگر خورده دیگر و است نادانی مرا چون جناب از تو وجهی شد بچو را در بر کشد ساخت فارغ از مقا محرم خانه بانی مرا دیده ای غنچه دجوش بهارستان داغ همچو گل یک خنده دارم که برسنجانی مرا همچو چنگ از هر رگم ساز فغان دیگر است عشق اگر بی پرده یک ناخن بجنبانی مرا موردی بارم واز این ان مستغیم کشکوی نیست بالکفرد سلمانی مرا حیرتی دارم شهید خنجر ناز کیم گر بن هر موی جو شد چشم قربانی مرا دشتم شور جنونم بخو دپیمای رحم اند رینجا نیست الفت با تن انسانی مرا طرزی آخر آبیار شرم روی کیستی کین جبین پرعنت کرد است طوفانی مرا جواب صائب صید غم کرد چنان چشم نظر باز مرا که بدل هر مژه شد چنگل شهباز مرا ناله از بزم توام کرد جدا همچو سپند کاش درین سر نه بودی طب و آواز مرا صافی ذاتم از کشمک مستغنی است آنهم و عیب بردست برو از مرا ای شرر چند بمن جلوه فروشی دار هست معلوم ز انجام تو آغاز مرا در شهر و شور بیابان قیامت افکند جلوه قامت آن دلبر طناز مرا بسکه با زلف گرهگیر تو الفت دارم نشود بی گره زلف تو دل باز مرا شوخی غمزه چشم تو چو دیدم گفتم میکشد عاقبت این چشم تو از ناز مرا چنگ سان بسکه نوای مخالف دارد هست ناسازی ابنای زمان ساز مرا بسکه در پیش دو چشم تو خموشم طرزی شد چو مژگان بلبست طب آواز مرا بر طبق بیدل سرشته از گل سرگشتگی ایاغ مرا صبا ز نکهت گل میکشد سراغ مرا وانگر