Page 687

۶۷۳ صفت جبهه بنا گوش ویست شد بناگوش تو ای حور خصال رنگ نیلوفری از یاد خیال چه بنا گوش که از جوشش صفا مهر ازو کرده چو مه کسب ضیا صفت بینی سیمین ویست بینیت ای صنم سیمین بر کلک صنع است بی شق سر یا نمود است سرانگشت قضا باشارت دهن تنگ ترا چه دهن نقطه موهوم خیال که بود قسمت آن امر محال وصف تنگی دهان یار است از دهان و سُخنت آبحیات شده از رشک نهان در ظلمات دهن تنگ تو هنگام سخن ریخته آب رخ دُرِ عدن چه دهان و چه سُخن گاه خطاب بچکد از دهن غنچه گلاب صفت لعل لب یار است کر لب لعل تو آید بخیال شود از جوشش نزاکت تبخال از دولب شور برا نگیخته آب واتش بهم آمیخته وه چه لب چاشنی جوهر جان رشک سرچشمه آبحیوان وصف دندان و لب یار است لب و دندان تو ای رشک قمر حقه لعل بود پر زگهر یا بود ژاله بگلبرگ عدم یا که در غنچه نماید شبنم صفت لعل تبسم ریز است به تبسم چو گشایی لب خویش حل کنی عقده در دول ریش چه تبسم چو لب خویش کشود قسمت نقطه موهوم نمود صفت