Page 683

سرخی رخ من بود از باده گلرنگ بی باده همان زرد تر از برگ زریرم هر چند که تا گردن مینا رسدستم در جنگ بجز دامن پیمانه نگیرم کی از در میخانه بپرواز توان رفت در دام خطاموج می ناب اسیرم هر چند در آژردن موری نیم انا در ریختن خون دل تاک دلیرم در میکده شب جلوه بلبل سزد در گوش بغل باده چنین نغمه بپذیرم ما موج شرابیم وحباب می نابیم بی باده و بی جام همان نقش سرابیم بند پنجم ساقی بده آن می که بدل گرمی جانست چون آتش یاقوت سهر از دمعانت هر صبح خورد آب زار چشمه خورشید زان آب رزان زرد تر از برگ خزانست ان می که بر آئینه جان سیقلیست آن باده که بر تیغ زبان سنگ فسانت آن می که دوای خلل ماده سود است آن باده که داروی جنون دیر نانست آن می که گوارنده بهر طبع چوا بست آن باده که در تقویت پیرو جوانست آن باده چون آب حیاتت لبان ده کاندر تن وجان و دل ما به زروانست بر دوش فنا میروم ار باده نباشد زیرا که رگ موج بجم رشته جانست ما موج شرابیم و حباب می نابیم بی باده و بی جام همان نقش سرابیم بند ششم طرزی بمن آن می که روان بخش جوان در مغز خرد نشته و در شیشه شرابست چون چشم بپوشم ز رخ باده گلگون می آب و در ان آب دل بحو حبات یک جرعه دیگر بمن سوخته جان ده دل زاتش می گرچه سراپای کبات در پیش رخ ساقی و پیمانه ومینا جان سرو شنش هوشش کم است و خرام از بس در هس جام ز می گشته لبالب سر تا بسر میکده یک عالم آبست در دانش