Page 681

غزال وحشی شوخم چنان دور میدنها کجا پیکان فکر کس گذارد پا بکشمیش چنان نازک مزاج رنگت بیزیکست حش بسان نغمه از بس پرده بر خود میدرد تاریش ز بس منع تماشا کرده از هر گوشه ابر ویش زبس خون کرم تاز افتاده حسن آن گل انیم زیس چابک سوار من بطرز نازمی تازد زمرگان دو تر دل میبرد ابرو بکش از تو کمان گوشه ابرویش از بس سرکشی دارد که نتوان بست خود را چون صله در بند کیشی اگر بردیده از جای مژه بندم پر پیش که هر ساعت یکی نقش نماید در یک تصویر ز خط اید برون اواز شوخیهای تغریش صدای دور باش اید زمر کان بی تاثیر چو رنگ کل دو در روی تکاف آن کبیر بسان قق چابک کند زو از قبضه تکبیر کمان بسپرد کردن میکندم پشت از شیر زاستعنا بر صید و نه میدهد چشم زنچیرش بزیبا رچه اثر ایران تن ناده ام طرز که چون حکم قضای اسمانی نیست تدبیرش ساقی نامه ترجیع بند ساقی بده آن می که به از اسحیاتست آن جوهر پیراصل که از روشنی ذات آن زهره جبین ماه لقائی که ز قدرست ان دانش و فهم و خرد و فطرت ادارت ان آب که در اصل نمو نامیه کردار آن باده که در جام مشام خرد روح آن جوهر ذاتی که در ین عالم امکان ساقی بده آن می که در اثبات جودی با موج شر اسیم و حباب می نابیم معجون سفر غلث داروی ممات هم نور جهانت هم عین صفا بر چرخ فلک گردش و بر قطب ثبات گرنه بر معانی خبر از سه نکات در نشوه تماقوت هر برک نبات بوی کلی گلشن راز نغمات هر چند نه ذات ست ولی فصل صفات هم استحیات است هم رنگ ثبات بی باده ولی جام جهان نقش سراهم بند دوم