Page 680

۶۶۵ زان ہمی کهر بنام آنجم بند ہشتم از آتش عشق دل کباست هر قطره سرشک من شراست پیوسته میان سنبلستان یا چشم تو در غزه بخوابست این نکہت آن دہان تنگست یا غنچه کل پر از کلابست برماہ دو هفته بسته ہالہ یا آن برخ و زلف پر زتابست خون خوردن عاشقان بیدل در مذہب کلرخان صوابست در مشرب عاشقان یک رنگ بروی تو زنده کی عذ است معمور بود بنای جانش انرا که دل از غمت خرابست شمرده قدم نه درین راه با ماه نو هیچ در حسابست جانت بکوشه دہانست یا نقطه بوسه انتخاب است از چشم تو کجروی عجب نیست مست زنه که شرابست یکتا سخن لبی گہر ریز ہر حرف تو چون در خوشابست با طرزی خود مباسخن عمهر بشنو که نصیحتی صوابست من خاک در ابو ترابم زان سمی کھر بنام انجم غزل جدید که در شام تشریف فرموده بود بعد از اتمام دیوان رسید درینجا نوشته شد تا از نظر نفیستد از طبع خود فرمودہ ازان کنم در نقش او سنکام تحریش کہ از یاد نکو کرد د مشوش نک تصویرش ندارد حسن پیکرش زبس تاب تماشائی بر ایدیانکہ راینه برون عکس تصویرش