Page 679

ما چند گره غنچه بابت بر خاک درش پای انداز ناسازي روز کار تا زیست ناشته دلم بتعبق و ساز کاشانه عشق را دید نور هر کس که چوشمع کشته سرباز مژگان تو و دل حزینم چون کبک بود بیچنگل باز مهر تو کرم دمی نوازد تا چرخ کنم ز شوق پرواز هر چند که طرزي خوشنمایست در پیش بتان عاشقان ناز انصاف بده که چون نیازم بر کوکب سعد و بخت و ساز من خاک در ابو ترابم زان هیچو کهر بنام ابم بند پنجم اي غنچه دهن نگار کلرنگ بکدار بدامنت زغم چنگ از حسرت بوسه دهانت چون غنچه بخود فشرده ام تنگ از مستی جام حسن سرشار تا چند زنی بشیشه ام سنگ کل جیب دریده تا بدا من از شوخی آن قباي کلرنگ از خجلت آن عذار رنگین چون بوی کلست غنچه در چنگ چون آب رود ز دست بیرون هر چند بدامتت زنم چنگ در دیده اود شنم قدم نه کی لایق تست این دل تنگ تا چند زنی به تیغ نازم اي در سپه شنج ولعبت جنگ در کشتن من شتاب تا کی تا چند کنی بعاشقان جنگ کر قدر مرا تو خود شناسی هر کز نکنی زصحبت تنگ من خاک در ابو ترابم زان