Page 661

از تو میخواهم مدای همت گنجت بلند تا بگان بوسم نشان پای انرهبان کنے ای خوش آنساعت که در روضه چونهخشتن همچو بلبل هر زمان گردم غزلخوان کنے اشتیاق جبهه سائی درت دارم بجان یا نبی الله مرا بر آستان خود رسان بند دوم شد علم بر عقل دشمن با که شمشیر نی؟ قیصر و فغفور و کسری کشت نخچیر نی؟ کافران چون سنگ اعجاز حرف اوشوند معنی قرآن بود آیات تفسیر نی؟ بسکه تقریرش بود پرون ز معنی بیان خامه را شق شد زبان از شرم تحریر نی؟ چرخ از سهم خدنگش گوشه گیری میکند کس چهان بند دگره برست رهگیر نی؟ گردن سر از کمند حکم او از ادنیست صید شاهزا بود دام گلو گیر نی؟ از خدا تعلیم دانش بسکه هر شب میکند عقل کل تدبیر آموز و ز تدبیر نی؟ شست صافش بسکه دارد قوت بازوی دین می نشیند برنشان تا طاق ہر تیر نی؟ شست او مفتاح باب فتح کردون بین نی ور خیبر کشاید نوک شمشیر نی؟ آدمی زادان نه تنها امر و نهیش میبرند شد جن و انس و پری و دیو تسخیر نی؟ صورت غلمان زحیرت آب چون ساب شد قد نباشد ما برون زافته تصویر نی؟ از بلای قید دنیا تا ابد از اد شد هر که شد پابسته زلف چو زنجیر نی؟ بهرا مداد طواف مرقد آن جان پاک از تو میخواهم مد د ای شیر شبگیر نی؟ اشتیاق جبهه سائی درت دارم بجان یا نبی الله مرا بر آستان خود رسان بند سوم صید عنقای حقیقت کرد شهباز نبی هر دو عالم بسته انجام و آغاز نی؟ گفتگوی سرّ عالم بیست سر افکنده غیر با دحق نباشد هیچ و ساز نی؟ جز نوای راست کس نشنید یک آقا ز کج از درون پرده های نغمه ساز نی؟ بانش