Page 659

در شش جهت فلک بجناک اشتر دارد بخدای قرب ذاتـی بر جا که کند تکیه مردم مه را چکنی با و مقابل شد تـیر بلا بپای جانت در باغ بهار عکس رویش طرزی تو کجا و حرف مدحش خود مدحت او کند خداوند حق گفت چنین با محمد پاک بر عرش نه است تکیه گاهش زانست ببزم قرب راهش جه تکیه زند بتخت کامش خورشید خجل بود ز ماهش خاری که فشاندۀ براهش گلزار دمیده از گیاهش سایه نرسد بقرب بامش طرزی تو مباش نیکنامش لولاک لما خلقت الافلاک بند ششم رویش گل بوستان جانست جیش چو بهشت لاله خیز است از هیبت نام و سهم رمحش شانه رقم کشی است زانرو خورشید ز سفره نوالش انعم خدنگ او عدویش بگرفت جهان ز شرق تا مغرب اوصاف محامد کمالش خاموش نشین و گوش بکشا حق گفت چنین با محمد پاک یاقوت لبش چو جان روانست دستش چو سحاب درفشانست موبر تن دشمنان سنانست در موکب او شمان دانت یک گرده گرم روی خوانست در گوشه خنده غنچه بچانست شمشیر کش چو کهکشانست طرزی تو بگو کرا گما نست این مدح شنو که بی زبانست لولاک لما خلقت الافلاک بند هفتم بانور