Page 658

در حسن وصفا و غازه رویش چون مرده ز تو حیات یابم از بس گل روی او لطیف است لب تر نکند بآب کوثر از دام دو کون گشتم آزاد در صورت اوست شخص عکسم دل از تو چوطرزی مدح خواهد با ماذوا و بالصوت دلکش حق گفت چنین باحمد پاک جنت نبود چو خاک کویش هر صبحدم از هوای بویش وز دیده نظر کنم برویش هر تشنه که نوشد آب جویش تا گشته دلم اسیر مویش آئینه شدم ز بس برویش این نکته نهفته گویش از قول خدا بگو برویش لولاک لما خلقت الا فلاک بند چهارم ای سرش نشان بی نشانی خوانی خط لوح غیب را صاف در بعض شبه بحسن اخلاق عشق تو زبس شتاب طبع است هم عالم سر هر نهانی زان گوشه دامنت گرفتم بگشای گره ز تار کارم طرزی نکنی ادای وصفش چون خامه خموش باش بگذار حق گفت چنین باحمد پاک دانای عیان و هم عیانی هر چند الف ز با ندانی کس با تو و تو بکس نمانی آموخته پیر را جوانی هم واقف وحی آسمانی چرخ است بمن شبح کمانی زیرا که ز لطف میتوانی صد سال اگر تو قصه خوانی مدحش بکلام آسمانی لولاک لما خلقت الا فلاک بند پنجم