Page 633

چو بهار با گل وحسن بندم زدمانبی خامة اس تو زطرز سخن آفرینی مشو ز خامة جامه کر گل و غنچه و سمن آورد سطور صفحه نامه اس همین تسخیر بید لم که سحاب غنچه عمامه اش چه تامل که انکند همه قطره کرکون کند مخمس چو وا پوشم کل دم که نفس نهال پری رسد نه مراست به صفت هوس که نهال غنچه کپی رسد بزمین چو غنچه بخون طلبیم که زبوی کل خبری رسد همه راست در چمن آرزو که بکام دل ثمری رسد من و پریشانی حسرتی که زنا مه گل بسری رسد بسر اغ باغ بهار جان نرسیده ام ز خود انچنان شررای دیده خونچکان بلب انکند این بیان که نیم بخت پریشان بدشت و کوه و بیابان چقدر دشت قاصدان که ندارم این دل ناتوان ببر تو نامه برخودم اکرم چورنگ پری رسد نزدی باو دم سحر و غبار انشر ر بکذر چو شرر زخود بکشیده سر چو که نخود افشانده پر تو بخود فسرده انقدر که بهر شرم و کشت تر نکمی نکرده ز خود سفر زکمال خود چه بری اثر برویم درینت انقدر که زما با خبری رسد چو حباب با نمکی تری نکنی کو ہرم همسری توز خود اگر چو که پری نشود که ره تو بمن بر نکد رز خواهش بر تری بهر جیب خود چه عطر سن بکدام آئینه جوهری کشم التفات از ان کی مگر انفعال گدار من بقبول شیشه کری رسد هوای باغ بهار جان همه نگاه رفتم از میان ز هجوم جوی کلم نهان چه نظاره از مژه بر فشاه چو نسیم باد سحر کهان نرسم بصبحت این و آن شمر طبیعت عاشقان بقصروک اند نشان تب موج مانبری سکان که بسکه دلبری رسد ز عدوات حسد وحسد شد باغ جهان جتا زفسون عالم رنگ شیط بجاک جیب غنول رد ز فرولی نقطه عدد بد و خوب بد و هم رسد ز محالات جهان که بید ر ا نه ین همه دام درد