Page 634

۶۱۹ عقصی بکی بکی خورد کلکه خری بخری رسد بدبان غنچه لفظ خود چو بهار بوی کلم بهان زمی عبارت مه جوشم کشیده ساغر سرکران هنوز امتحان نرسیده خاطر نکته دان بتلاش معنی نازکم که درین قلمر و امتحان رسم کرس ناتوان سخنم بموبکری رسد بفلک چو صبح پریده ام بزمین چو سطر طپیده ام دل خود چوغنچه دریده ام سر خود چوسبزه کشیده ام چو که ندیده رسیده ام چونفس بنال عنیده ام بهز ار کوچه دویده ام به تسلی نرسیده ام زقد خمیده شنیده ام که چو حلقه شد بدری رسد بجهان بخود بخرد بکمال طرزی ما کذر بسخن طرازی چون شکر تو بحاب دی برهبر برو بمال چو کا و خر بزبان تونام هنر مبر زکمال نظم فنون اثر بکداخت بیدل بخبر چه قیامت است بران هنر که بهیچ بی هنری رسد مخمس چونیم با دم سحر نفس نه هستی خود کذر تو بخود مبین بجهان نکر چو نگاه مرد مک نظر شکسن هستی بی اثر چو نفس حجاب هوس شر زمن و بنام و نشان مبر بسراغ هستی چه خبر که برون زده سر تسلیم ز بهار بیخودی شرر بخیال ای دل پر هوس حق نغان کنی بس بکذر ز صحبت الهوس بقیاس پیش دام کس یقین هستی خود برفع دعوی تن کجایی در چو حباب انکی از نفس سرت نهی که هوس ز چه روی نشکی این قفس که برون زرهبر سر ز شکوه هستی چون شرر زهی شوکت جم حشمت زکتاب معنی بیخرد چیست خواندن حکمت بی زرق سکه ودیده موحباب در شد عظمت تلاش کوشش با دو شرر ری علاوه قسمت که مدام تشنه لبی کشد ز محیط کام در لب ز نهال بی بر بی ثمر تو مجوی میوه خشک تر بکشار سبزۀ او نظر بفکن چو با دو برش شرر