Page 632

که بیاد او شده در نظر همه باغ لاله و نسترن سر رشته طرب آبهاس بها رسیر مدار چمن تو خیال بیدل اگر کنی ز تو بگذرد سحرا هند مخمس شدانکه از دل هوس نفسی شکسته برون کند شد انکه صفر فزون عدد غنا فزوده فزون کند شد انکه برگ مروه همان سر نشتر یی دم خون کند شد انکه شعله وحشتی بدل شرره جنون کند بزمین دم فلک دم چه جنون کنم که فسون کند بخيال طرز نگاه او شده پر ز سرمه كنار من بخیال خنده لعل او گهر فروشده تار من بخیال شوخی رنگ و زده بجویش بها ر کن بخيال گردش چشم او می تصرف بہار من که ز دور اگر نظری کنی شره کار بو قلمون کند ز جهان بحجر تعب مطلب تو عیش و مجوطه آب شده شمع در شه تا ر و شب ده اطراف مشب لب تامل ای چو طب مدارین ترا نذیر اب بفسانه هوس طرب تهی از خودیم بران اب چه د مر ز صنعت صفر یی بکرانیکه ناله فزون کند بهای بیع توام بجان چو غبار سر به مقاوان ز خدنگ از دهی بان طبم کر ونفر فغان ب تم سینه خونچگان دل خون کند ابریمان ز جراحت دل ناتوان بخیال تو ندید نشان که مباد آن کف نازنین برو پس سایه و خون کند بفنون و روز از دل عدد کی شمار اجل تو گذار ان نتوان بهل نگذرد دلت زال بال زخیال پیچ نفس گسل ہوس طلا ز آب و گل بچنين بيولى دست و دل صنایع الم محمل که سردی اگر کشی دم بهزار خانه ستون کند بتو شق سعی جنون چو ددی چو پشه مکر کر پری اگر همه چون شکنی اره چو شعله جونی ز برای حاصل یا بر چو به شرکت کریدم نبرم ز قسمت تنگ تر ود ہوس دگر که نهال بخت سیه گر گلی آور دس خون کند