Page 631

۶۱۶ ز خیال عشرت تک کل چو کلاب کته شده ام بخار تنگی این قفس چو بهار غنچه نشته ام پرسی چکنم از بغل همه کربصن بعبار سد بفلاک اگر چه بوار ومردم شور ساز جنون کنا بر زمین اگر چه خط کشد چو غبار رنک شان کنا نرسد بدامن با زا و کف دست بخت زبون من بقبول آن کف نازبین که کند شفاعت آن کنا در صبر میزنم انقدر که بهار رنگ خار سد سرشکوه را بکه واکتم که کسم نمانده زبی کسی بجه روی پیش فر روم که پس است کار من از بفلک شوم بپو ا پوم ز هجوم حسرت نا رسی دل طپید کجا برد غم تنگدستی و سس مژه برهم آورم از حیا که برنکی بتبار سد زبهار گلشن کبر با نشوی چو بخت کل جدا ز صفای سینه با صفا چو جمال اینه رو نما چوتو خواهی ای دل بیوا چورسی بکلشن مدعا کذرزخاصیت سحا که سحاب مزرعه وفا بفتادکی شکند عصار که فتاده بعصا سد بصفای ائینه قدم بسرو چوٹالی عدم بجبین لوح د قلم بسواد حیرت نوشتی بجمال خالق بشین کم کمال فیض حت کریم بگشا دست کرم فشم که درین میانه چه ستم نرسد به همت بستکی ز در کجائی نکار سد سبها رستی بی نشان ز نظر جو بوی کلم نهان شده ام بدرکش روان سیم سحر بارین که چو سنگ در قسام از میان چکرده ورطه نهان ز خمار فرصت بر نشان نه بهاردایم ونه خران همه جاست نشه بشرط آن که و ما غبا تو تھا نه بکل رسیده بهار با بپا فرو شده خار ما نفشرده پنجه نکار مایشر ا د دید ه چار ما نه وجود حامی قرار مانه عدم رسیده بکار ما نه زمین بساط غبار مانه فلک دلیل بکار ما بغبار کرد نفس کسی بکجا رسد که مارسد زنن ای نسیم سحر کہان بسان مبل نغمه زن که زبوی بخت کل شنو سخنان طرزی سخن لبياد