Page 616

۶۰۱ مانده زلف سرکشت را نزنید و لهاد و تا دارم از هر تار زلفت یک ابد عمر دراز | ریشه تا باغ ازل قدت رساند از روی ناز از طپیدن تا لبت این غنچها دارد بساز | بسته بر بال اسیرت نامه پرواز ناز خفته در خون شهیدت جوش گلزار بقا خال اگر بر عارضت از خود نمائی دم زند | چون تبسهای گندم راه بر آدم زند بسته هم از خند با این نقش بر خاتم زند | لعل خاموشت کر از موج تبسم دم زند غنچه سازد در چمن پیراهن از خجلت قبا تا کبودم دیده دیدم بسته نام و سنجم | زان سبب طرزی بجایت شیرین میکنم این زمان چون طوطی از متن خود می تنجم | عمر باشد در هوایت بال علوی میرنجم تا کجا پرواز گیرد بیدل از دست دعا مخمس بر غزل بیدل گشته شده گفتگویی که حسرت کسی چو طفلان سخن درا | هوای لاله کنم نفس منعان تا ناله چو من درا بهار معنی برنگ و بوچو گلاب غنچه دهن درا | شگفت اگر ببوت کشد که بسیر شهر دیمن درا تو ز غنچه کم نه میدۀ در دل گشا بچمن درا چو سرشک دشمن آبرو ز پیوستم همیشه خون بجو | هوای ریشه آرزو بد و بدلی همه سو بمو به نسیم هر طرفی بپو چو صبا روی بچه کو بکو | پی نافهای رسیده بو همه در حمت جستجو کجال حلقه زلف او کره خورد بختی درا ز تری نشسته این گلی تو چو خاک مرده ساسان | زفسردن این همه کاملی چو ره فتاده منزلی بخوان پر اگر عافلی ز صفای زنگ کل و | بکدام ائینه مائی که ز فرصت اینهمه غافلی تو نگاه دیده نمی مزه واکن بخن درا ز ازل جهان بد نوشد من پای تو عدد شد | دم پیر با صمد نو شد سر چکر حصار حسد