Page 615

۶۰۰ بر رخت منظرار باء العرش از جوش صفا عکس حسنش هر کجا در دیده ام جا میکند در نظر هر قطره اشکم چو شش صهبا میکند مردمک در دیده ام این نکته انشا میکند رنگ خالت سرمه در چشم تماشا میکند میدهد گرد خطت آئینۀ دل را جلا ای کچو کان خم زلف تو سرتا پیچ و کو دل ز زلفت حال دل خواهد که گوید مو بمو در حضورت بسکه محوم نیست تاب گفتگو همچو ائینه بهزارت چشم حیران روبرو همچو کاکل یکجهان جمع پریشان را بخدا پش رویت از عرق گلزار میشوید ورق طفل اشکم حرف رنگینی دید کل در سبق ای جمالت نوبهار مبدع انوار حق از صفای عارضت جان میجکد کا در غرق وز شگفت طره ات دل میدهد جای صفا نذر مژگان تو کردم این دل صد پاره را چشم مستت تا کی ازار د من بیچاره را حیرت دلها با یما گوید آن مه پاره را گر جمالت عام سازد رخصت نظاره را مردمک در دیدها پیش از نگه کیرد هوا هر کجا ماه جمالت سرز روزن میکشد سیل تاریکی بکنج شمع روشن میکند جفت ابرویت زطاق چرخ گردن میکند تیغ مژگانت بآب ناز دامن میکند چشم مخمورت ز خون پاک می بندد حنا ماه من گر از طلسم پرده گردی بیحجاب میشود از خجلت در ذره پنهان آفتاب هر زمان در تاب و تب میکوید ای مه آفتاب هر کجا شوق تماشایت براندازد نقاب کیست کرد و قطره بر هم زدن صبر از ما دل چو بسمل میطپد امروز در آغوش غم سینه من نوبهار لاله دارد از الم تا کی آموزی بچشمت بی نیازی ایصنم قامت ابرویت از بار تغافل کشته خم نا طرد