Page 613

ز اوضاع جهان هردم قرین ناله و آهم بجرم ما غم و عشرت بس آمیخته با هم لب جاست خندان انما در شیون مینا دو چشم خون فشان من که اشک ار دید مینارد مگر بر زعفران زار رخ من لاله میکارد زبان چنگ مطرب هر زمان این ناله بیدارد ببزم بیخودیهای تو ساقی عالمی دارد بحیرت ماندن ساغر زپا افتادن مینا به پیش چشم مستش کیجهان میخانه میورزد وزان لبهای میگون باده در پیمانه میورزد نه زاهد زانش دل سبحه صد دانه میسوزد دل و هوش و قرار و عقل و دین دیوانه میسوزد چو گردد کلبه ام پرنور شمع روشن مینا شمشیر جفا صدد ار اگر میسازد تراه بس چو جوهر صد گره خونست اندر حنجر قاتل چو نقش پای خود کن بسوی عجز تمایل مکن گردنکشی تا گردی ایمن از شکست ایدل که از روز تکبر سنگ باشد مسکن مینا دل من یک نمکز ازست مهری زان لب خندان بخود چون مار می پیچد بیاد طره پیچان لب ساغر بحرف خامشی میگوید یم پنهان نشاید بیخبر بودن ز افسون کاری مستان که می را چون پری جا داده در پیرهن مینا درین حیرتسرا از دشمنی اندیشه کن طرز بهر دل از برای دوستی صد ریشه کن طرز درین کهسار اخر عبرتی از میشه کن طرز درشتی گر همیخواهی درشتی پیشه کن طرز که باشد طبع نازک در شکستن دشمن مینا محسن بر غزل تلخ همدانی جائیکه کنم وصف من آن تنگدهانرا از شوق چو گل غنچه درد جامه جانرا گویم بفغان در چمن آن سرو روانرا فصل گل روی تو جوان ساخت جهانرا حسن تو ازین باغ ببردن کرد خزانرا هر چند